1970’lerde Türkiye’de yapı malzemeleri denildiğinde, sadece bir sektör değil, aynı zamanda hızla değişen bir yaşam biçiminin izleri akla gelirdi; İzocam’dan ÇBS Boya ve DYO’ya, Marshall Boya’dan Kalebodur, E.C.A ve VitrA’ya kadar uzanan bu markalar, evlerin duvarlarında, zeminlerinde ve çatı altında sessizce yerini alırken, şehirleşmenin ve modernleşmenin de en somut göstergeleri oluyordu. O yıllarda nalbur raflarında ya da yeni yapılan apartmanlarda karşımıza çıkan Çekomastik gibi ürünler ise, hem ustaların hem de kendi işini kendi gören insanların hayatında pratik çözümler sunarak, dönemin üretme ve onarma kültürünü tamamlayan önemli parçalar haline gelmişti.
BOYALAR :
1970–80’lerde boya işleri genellikle ustayla birlikte, ev halkının da dahil olduğu bir yenileme süreciydi. Sentetik boyalar yaygınlaşırken renk seçenekleri bugüne göre daha sınırlıydı. Teneke kutular, fırça izleri ve taze boya kokusu o dönemin ev yenileme ritüelinin parçasıydı.. devam..
YAPI MALZEMELERİ :
İnşaatlar daha çok el işçiliğine dayanır, malzemeler sahada karılıp uygulanırdı. Hazır sistemler az, ustalık bilgisi daha belirleyiciydi. Malzeme kalitesi kadar ustanın tecrübesi de yapının ömrünü belirlerdi.. devam..
SIHHİ TESİSAT:
Evlerde su tesisatı dayanıklılık ve uzun ömür üzerine kuruluydu; arıza durumunda tamir ön plandaydı. Seramik ürünlerde Vitra gibi markalar öne çıkarken, metal ve PVC borular birlikte kullanılırdı. Isınma sistemlerinde kalorifer petekleri yaygınlaşmaya başlamıştı.. devam….
EL ALETLERİ :
El aletleri ustaların en değerli ekipmanlarıydı ve yıllarca aynı set kullanılırdı. Elektrikli aletler sınırlıydı, çoğu iş manuel güçle yapılırdı. Sağlamlık ve tamir edilebilirlik, alet seçiminde en önemli kriterdi. devam…