1970’lerde Türkiye’de ilaç, medikal ve genel sağlık ürünleri dünyası bugünkü kadar çeşitlenmiş ve teknolojiyle donatılmış değildi. Ağrı kesiciler, antibiyotikler, vitamin şurupları ve soğuk algınlığı ilaçları temel tedavi araçlarıyken; tentürdiyot, oksijenli su, pamuk, sargı bezi ve kolonya gibi basit sağlık gereçleri her evde bulunur, küçük müdahaleler çoğu zaman ev ortamında yapılırdı. Cam enjektörler, ateş ölçerler ve klasik tansiyon aletleri gibi medikal ürünler daha çok doktor ve sağlık kuruluşlarında yer alırken, halkın sağlıkla ilişkisi daha sade ve temkinliydi. Diyet ürünleri ise bugünkü anlamda gelişmemiş, daha çok doğal beslenme, ev yapımı yiyecekler ve geleneksel yöntemlerle sınırlı kalmıştı. Tüm bu tablo içinde sağlık, bir yandan kısıtlı imkânlarla yürütülen bir ihtiyaç alanı, diğer yandan da bilgiye, deneyime ve güvene dayanan bir yaşam pratiği olarak, dönemin toplumsal yapısını ve günlük hayatını yansıtan önemli bir unsur haline gelmişti.
İLAÇLAR :
1970–80’lerde evlerin çoğunda küçük bir “eczane köşesi” bulunurdu ve temel ilaçlar her zaman hazır tutulurdu. Grip, soğuk algınlığı ve ağrı kesiciler en sık kullanılan ürünlerdi. Doktor kadar, komşu tavsiyesiyle ilaç kullanımı da oldukça yaygındı. devam..
MEDİKAL ÜRÜNLER :
Günlük sağlık ihtiyaçları evde basit ekipmanlarla karşılanırdı ve ilk müdahale çoğu zaman aile içinde yapılırdı. Temel hijyen ve pansuman ürünleri her evde bulunurdu. Hastaneler son çare, evde bakım ise ilk adımdı.. devam..
DİYET ÜRÜNLERİ :
70–80’lerde “zayıflama” kavramı yeni yeni yaygınlaşırken, daha çok pratik ve kulaktan dolma çözümler tercih edilirdi. Bitkisel çaylar ve destek ürünleri ön plandaydı. Formda kalmak bir trend haline gelmeye başlamıştı. devam….