Mahalle sahipleri: Esnafımız,
Her mahallede herkesin kendine yakın gördüğü ve alışveriş yaptığı bakkalı, manavı ve kasabı vardı. Bir yere giderken aileden biri gelir diye evin anahtarlarını bırakıp emanet ettiğimiz dostlardı onlar. devam…
Seyyar Satıcılarımız :
Süper marketler, açılmamıştı daha kasaplık ürünler hariç neredeyse her şey sokaklarımızdan geçerdi. Yada köşebaşı, meydan ve duraklarda sabit durur veya okul önlerinde, stat çevresi, sinema, restoranlarda satış yaparlardı. devam…
Hatıralarda Kalan Görevliler:
Bazı görevleri yapanlar ya zamanla kayboldu veya kaybolmaya yüz tuttu. Kimimizin belleğinde tatlı bir anı, kimimizin ise belleğinde kaydı olmayan fakat duyduğumuz birer sözcük olarak kaldı. devam…
O zamanki Kurumlar:
Kurumlar, 1965–2000 arasında Türkiye’de gündelik hayatın görünmeyen ama belirleyici çerçevesini oluşturuyordu. Birey ile ekonomi, devlet ile vatandaş arasındaki ilişki büyük ölçüde bu yapılar üzerinden kuruluyordu. Bankadan hastaneye, otobüs firmasından PTT’ye kadar her kurum hem hizmet hem de bir “alışkanlık” üretirdi. devam…
Kaybolan Markalar :
Kaybolan yalnızca şirketler değildi; Aynı zamanda alıştığımız, sevdiğimz güvendiğimiz markalarda yok oldu.
Bu çalışma, unutulan markalar üzerinden Türkiye’nin toplumsal ve ekonomik dönüşümüne yeniden bakmayı amaçlıyor.
Çünkü bazen bir ülkenin hafızası, en güçlü şekilde artık var olmayan markalarında saklıdır. devam…