Et lokantası ya da kebapçı olmadığı için Türk halkının dışarıda yemek yeme alışkanlığı yoktu. Evlerde yenirdi. Yemek kalabalık aile sofralarında zevkle sohbet ortamında yeniyordu. Koşturmaca içindeyken, bir yandan televizyon seyrederken değil; yemeğin tadını çıkara çıkara, sadece yemeği düşünerek yediğimizde vücudumuz çok daha iyi sindirebiliyor ve yediklerimizden daha iyi faydalanabiliyorduk.
Tencerede lezzet,
sofrada mutluluk.
Sofralarımızın baş yemekleriydi et yemekleri… Tas kebabından kuru köfteye, etli dolmadan karnıyarığa, hünkar beğendiden ağır ağır pişen tencere yemeklerine kadar pek çok tarif aile sofralarının vazgeçilmeziydi. Bayramlarda, misafir sofralarında ve pazar yemeklerinde et yemeklerinin ayrı bir yeri vardı.
Et Yemekleri
Tavuk, ev sofralarının hem ekonomik hem de çeşitliliği bol yemeklerinden biriydi. Fırında tavuktan tavuklu pilava, çorbadan haşlamaya kadar pek çok farklı biçimde hazırlanır; özellikle kalabalık aile sofralarında ve misafir ağırlarken sıkça tercih edilirdi. Yanına pilavı, patatesi ya da mevsim sebzeleri eklendiğinde tek başına sofranın ana yemeğine dönüşürdü.
Tavuk Yemekleri
Balık, özellikle İstanbul sofralarının mevsimlere göre değişen vazgeçilmez lezzetlerinden biriydi. Hamsiden istavrite, palamuttan lüfer ve uskumruya kadar mevsiminde alınan balıklar; tavada, ızgarada, fırında ya da buğulama olarak hazırlanırdı. Balık yemekleri yalnızca sofranın değil, Boğaz’ın, kıyıların ve ailece paylaşılan hafta sonlarının da hafızamızda kalan önemli bir parçasıydı.
Balık Yemekleri
Sebzeler mevsimine göre pazardan, manavdan ya da bahçeden soframıza gelir; kimi zaman tencerede etle pişer, kimi zaman zeytinyağlı olarak soğuk yenirdi. Dolmalar, taze fasulye, türlü, patlıcan ve kabak yemekleri sofraların vazgeçilmezleriydi. Yazın zeytinyağlılar, salatalar ve turşular öne çıkarken, kışın sıcak sebze yemekleri sofraya hem renk hem bereket katardı.
Sebze Yemekleri
Hamurun soframızdaki yeri yalnızca ekmekle sınırlı değildi. Börekler, mantılar, gözlemeler, erişteler ve evde açılan yufkalar günlük sofraların olduğu kadar misafir ağırlamanın da vazgeçilmezleriydi. Kimi elde açılır, kimi sacda ya da fırında pişer; un, su ve birkaç malzemeyle evin en doyurucu ve unutulmaz lezzetlerine dönüşürdü.
Unlu ve Hamur işi Yemekler