Gerek Şaraplar, gerekse likörler, konyakların reklamlarına haftalık, aylık dergilerde sık sık rastlardınız. Yanda fotoğrafı görünen reklam sayfası 11 Aralık 1959 haftalık Hayat Mecmuasının 50. sayısı sayfasından Kalebağ Likör Şarabına ait. Kaleciğin eşsiz üzümlerinden mamul. Tatlı renk. Nefis koku. Emsalsiz lezzet Trakya, Buzbağ, Narbağ gibi bunu da seveceksiniz Tecrübe Ediniz T.C.İnhisarlar İdaresi yazısını taşıyor.
İçki sektöründe çalışanlar içkinin yolcu beraberinde taşınabilmesi için çeşitli alternatifler geliştirmişlerdi, çanta biçimli çanta barlar bile vardı, yine de en portatif taşıma şekli ceket cebinde şişkinlik yapmayan, içe bombeli, sızdırmayan, kapağı sıkı kapatılabilen, bazıları deri kaplı bazılarının üzerine İstanbul yazısı işlenmiş metal muhafazalardı. Bunlarla yolculuklarda, eğlence mekanlarına veya dışarıya fazla para ödemeden, az miktarda yedekli maça gidip seyir sırasında cepten cıkarılıp ayak üstü arkadaşına bir iki fırt verenleri de görebilirdiniz.
Toplu Taşımada Alkol :
İstanbul Galata Köprüsünden kalkan ada vapurlarında Adalara gidene kadar sefer süresince çay ocağının bulunduğu ikinci katta hasır koltuklara oturanlar içki içebilirdi. Yola çıkınca üst katın yolcu kapısı boydan boya açılır, önüne zinciri takılır, salona dolan püfür püfür deniz havası eşliğinde denize bakarak buzlu, limonlu bardaklarla barda ve önünde ki sahanlıkta oturmak pek keyifli olurdu.
Toplum birbirine karşı saygılı ve toleranslıydı.
Kentin en işlek yerlerinde dolaşan İETT troleybüslerinde bile kırmızı mavi renkli Cinzano reklamına rastlayabilirdiniz, haftalık dergilerde de reklamı olurdu, reklamı var diye satış patlaması filan olmazdı.
Ada ve boğaz vapurlarının uskur üstü kıç bölümünde ise ince belli çay bardağı, biraz beyaz peynir, gazete kağıdı üzerinde akşamcıların çilingir sofraları kurulurdu, inilecek iskeleye kadar demlenenler, hiç kimseyi rahatsız etmeden usulca çakır keyif vapurdan inerlerdi.
Sosyal Alanlarda Sigara :
Geçmişteki Çakmak Yasağı :
Aynı dönemlerde ilginç bir yasak da çakmak kullanımına getirildi. 1946 yılında kibrit üretiminin devlet tekeline alınmasıyla birlikte kibrit kullanımının teşvik edilmesi amacıyla çakmak kullanımını yasakladı. Bu yasak birkaç yıl sonra kaldırıldı ve kibrit üretimi de 1952 yılında devlet tekelinden çıkarıldı.